De artistieke prestaties die in aanmerking komen voor de kleine vergoedingsregeling voor kunstenaars, komen dus niet in aanmerking voor de vrijstelling voor vergoedingen voor vrijwilligers.

De administratie volgt in haar circulaire de stelling dat de vergoedingsregeling voor kunstenaars geen keuzestelsel is. Alle vergoedingen die een kunstenaar geniet in het kader van “het leveren van artistieke prestaties en/of het produceren van artistieke werken” vallen onder deze vergoedingsrege-ling. Zodra het grensbedrag dat per jaar is vastgesteld in de kleine vergoedingsregeling voor kunste-naars overschreden wordt, is het deel dat daarboven uitstijgt volgens de administratie een belastbaar inkomen (voor het aanslagjaar 2011 werd de grens vastgelegd op € 2.243,73).

Dit cumulverbod wordt onderbouwd door het standpunt dat de regeling inzake prestaties als vrijwilliger uitgaat van een hobby activiteit (dus buiten het kader van een beroepsactiviteit), terwijl de kleine vergoedingsregeling voor kunstenaars ervan uitgaat dat de uitvoerende artiest wel beroepsmatig actief is. Dit sluit ook aan bij sociaalrechterlijke regeling ter zake.

Ons inziens kunnen er zeker vragen gesteld worden bij dit cumulverbod, het onderscheid tussen artistieke prestaties en aparte prestaties als vrijwilliger, is niet steeds zo eenvoudig en eenduidig. Wij vrezen dan ook dat met deze circulaire het debat nog niet afgesloten is.

Voor vrijwilligerswerk is er de mogelijkheid voor de organisatie om te kiezen voor forfaitaire vergoedingen van op dit ogenblik maximaal 30,22 euro per dag en 1.208,72 euro per kalenderjaar (indexatie jaar 2009), of voor de terugbetaling van de reële kosten. Indien men hogere dan de forfaitaire vergoedingen wil terugbetalen, dan moet de realiteit en het bedrag van deze kosten werkelijk worden bewezen.

Cumul van een forfaitaire kostenvergoedingen en de vergoedingen van werkelijk bewezen kosten is in de regel niet mogelijk.

Dit is door een wetswijziging, in werking getreden op 29 mei 2009 (programmawet dd. 6/5/2009, B.S. 19/5/2009) ook uitdrukkelijk in voormelde wet van 3 juli 2005 ingeschreven als principe, maar … er is tegelijk voorzien in één uitzondering op de regel: de vergoeding voor reële vervoerskosten.

De combinatie van forfaitaire kostenvergoedingen met een terugbetaling van vervoerskosten wordt mogelijk tot maximaal 2.000 kilometer per jaar en per vrijwilliger.

Er is een kilometervergoeding voorzien voor reële vervoerskosten door gebruik van eigen wagen, vastgesteld overeenkomstig artikel 13 van het koninklijk besluit van 18 januari 1965 houdende de algemene regeling inzake reiskosten.

Daarnaast is ook in extremis nog een amendement ingediend en aanvaard om de vergoeding voor reële vervoerskosten uit te breiden tot de verplaatsingen met de fiets. Deze worden vastgesteld overeenkomstig artikel 6 van het koninklijk besluit van 20 april 1999 houdende toekenning van een vergoeding voor het gebruik van de fiets aan de personeelsleden van sommige overheidsdiensten.

Het totaal uitgekeerd jaarlijks bedrag ter vergoeding van het gebruik van openbaar vervoer, de eigen wagen of fiets mag maximaal 2000 maal de kilometervergoeding bedoeld in artikel 13 van het koninklijk besluit van 18 januari 1965 houdende algemene regeling inzake reiskosten bedragen.

Dit bedrag wordt jaarlijks op 1 juli geïndexeerd en bedraagt sedert juli 2009 0,3026 euro per kilometer.

Als een vrijwilliger zich verplaatst met zijn eigen voertuig of met zijn eigen fiets of met het openbaar vervoer, zal hij aldus het forfaitair dag-/jaarbedrag en een kilometervergoeding die niet groter is dan 2000 X 0,3026€ mogen cumuleren.